Meðal þessarra gömlu mynda sem ég fékk hjá Eyþóri vini mínum um daginn voru m.a. þessar tvær.

Þarna er ég á því tímabili þegar ég var með sítt hár, í góðra vina hópi…

…en takið eftir því hér hversu agalega mikill töffari ég hef verið þarna, því ég er með svona líka agalega bleika teygju í hárinu. HAHAHAHAHAHA. 

 

Rosalega er gaman að komast í svona gamlar myndir. Hérna er svo ein skemmtileg í viðbót. Þetta er í einhverri menntaskólagleðinni. Í fyrstu þekkti ég ekki sjálfan mig, en svo sá ég bindið og er enn að velta fyrir mér hvaða gleraugu þetta séu sem ég er með á andlitinu (annar frá hægri).

———————————–

Þessar myndir eru líka frá Eyþóri Árnasyni og Ásu Óðinsdóttur

Ég komst yfir þessa gömlu mynd úr safni skólabróðurs míns og vinar, Eyþórs Árnasonar.  Ég varð að fá að setja hana hingað upp því hún er mér dýrmæt. Hún er frá menntaskólaárunum.  Ég á engar myndir af mér í þessarri aðstöðu, í Flækjunni (aðstöðu videoklúbbsins) í nemendakjallara Menntaskólans við Sund.

Ég var í videosviðinu í þrjú af ár af fjórum við skólann, og formaður þess seinustu tvö árin.  Ég eyddi megninu af árunum 1998 – 2001 í þessu herbergi.

-Þetta voru sannarlega góðir tímar.

mando

Mandolin

Ég man þá tíð þegar allir þeir sem unnu í sjónvarpi voru kallaðir sjónvarpsmenn eða sjónvarpskonur, óháð því hvaða hlutverk fólk hafði við gerð sjónvarpsefnis. Þetta gilti jafnt um umsjónarfólk, myndatökumenn, klippara, upptökustjóra, skriftur, ljósamenn, hljóðmenn, sviðsmenn og alla þá sem lögðu hönd á plóginn. En núna nýverið hefur verið tekinn upp sá siður hjá prentmiðlum landsins að kalla umsjónarmenn sjónvarpsþátta einfaldlega “Sjónvarpsstjörnur” í allri umfjöllun blaðanna um það ágæta fólk. Hvað er það?  Ef manneskja er ráðin til að vera umsjónarmaður einhvers sjónvarpsþáttar, eða fréttamaður, þ.e. að hans vinna felur í sér að sjást á sjónvarpsskjánum þá er starfstitill hans skyndilega orðinn “sjónvarpsstjarna”.  Þetta þykir mér ekki við hæfi.   Ég er hræddur um að sumir umsjónarmenn höndli ekki þennan titil ritmiðlanna og það einfaldlega stígi þeim til höfuðs, og ég hef jafnvel upplifað slíkt hjá mínum kollegum, því miður.   Þetta getur valdið aðskilnaði umsjónarfólks við tæknimenn, þegar þeir trúa því að vegna þess að þeir séu “stjörnur” þá eigi þeir allan heiðurinn að þeim sjónvarpsþætti sem þeir vinna við.  Myndatökumenn, klipparar og aðrir þeir sem vinna að umgjörð þáttarins séu bara verkfæri, og eiga engan heiður skilinn ef vel tekst til við viðkomandi verkefni, því heiðurinn er allur “stjörnunnar”. 

Nú er ég að sjálfsögu að sverta þessa mynd eilítið en þetta er samt ekki fjarri lagi, í það minnsta út á við. Ég man ekki hvenær minnst hefur verið á vel unnin störf tæknifólks þegar einhverjum sjónvarpsþætti vegnar vel. Það er frekar að tæknifólki sé kennt um allt sem fer úrskeiðis, jafnvel þegar um mannleg mistök “sjónvarpsstjarnanna” sé að ræða.  Einu skiptin sem minnst er á tæknifólk er ef eitthvað fer úrskeiðis. Það er líklega að vissu leiti bara eðli starfanna. 

Þetta er einhver þróun sem mér finnst alls ekki jákvæð.  Í huga umsjónarfólks eru tæknimenn oft eitthvað sem kemur og fer, enn eitt verkfærið sem skipt er út endrum og eins. En staðreyndin er sú að það eru umsjónarmenn sem koma og fara (þó eru sumir sem endast lengur en aðrir og er það vel). Allir þeir sem hafa unnið sem myndatökumenn, klipparar, ljósamenn, hljóðmenn og slík störf lengur en eitt til tvö ár, horfa upp á umsjónarmenn koma og fara frá ári til árs.  Þessi stjörnuvæðing umsjónarmanna gerir lítið annað en að blinda þá og fylla þá ranghugmyndum um hvernig hlutirnir eru í raun og veru.   Vinna í sjónvarpi er fyrst og fremst samvinna allra sem leggja hönd á plóg, tæknifólk er ekki að vinna undir umsjónarfólki.  Þeir sem vinna að sjónvarpsþáttagerð eru að vinna ‘með‘ einhverjum en ekki ‘fyrir‘ einn eða neinn.  

Ég er nú aðeins að velta þessu upp, og flestir eru nógu skynsamir til að láta ekki stór orð stíga sér til höfuðs.  En látum þetta ekki þróast til verri vegar.

Fór til Glasgow að sjá minn helsta áhrifavald, þegar kemur að mandólínleik, Chris Thile frá Bandaríkjunum, með bandinu sínu Punch Brothers

 Eftir tónleikana fyrra kvöldið var bandið flutt yfir á Festival club, sem er smá klúbbur á hótelinu sem þeir gistu á. Engir miðar voru eftir í þetta eftirparty en Sally tókst á einhvern snilldarlegan hátt að bulla í fólkinu um að við ættum að vera á gestalista og kom okkur inn. Ég gapti yfir þessari færni hennar í að bulla í fólki. Við ætluðum okkur að hitta bandið og ná að spjalla við þá, aðallega mandólínkallinn, Chris Thile. En þeir voru ekkert mikið að láta sjá sig fyrir innan, þannig að þegar við vorum að hafa okkir til og ætluðum sjálf bara heim á hótel, þá komu þeir einn af öðrum niður stigann á leið út, og komu svo aftur upp. Þannig að við gengum út fyrir þar sem einhverjir voru að reykja. Þar náði ég að pikka í banjóleikarann, Noam Pikelny, og spjalla við hann. Hann ætlaði ekki að trúa því að ég skyldi hafa komið alla leið frá Íslandi bara til að sjá þá spila, og fékk tekna mynd af sér með mér til sönnunar. Hehehe. Ég útskýrði fyrir honum að ég spilaði á mandólín og að Chris úr bandinu væri minn helsti áhrifavaldur. Hann sagðist ekki vita um hann en að hann væri sennilega á hótelherberginu sínu í símanum og ætlaði að skila kveðju til hans. Þannig skildum við það kvöldið. Kvöldið eftir voru svo óauglýstir tónleikar á fyrrnefndum klúbbi, sem Noam (banjóleikarinn) staðfesti við mig, en sagði að væri hálfgert leyndó, til að ekki yrði brjáluð aðsókn. En við mættum þar galvösk, á fremsta bekk. Það voru fínir tónleikar. Eftir tónleikana hitti ég svo Noam banjókall aftur, sem var feginn að við náðum að koma, og spurði hvort ég hefði fundið Chris Thile. Ég neitaði því. Hann sagðist þá hafa sagt honum frá mér og að hann hafi orðið jafn gáttaður á því að eiga íslenskan aðdáanda. En Chris lét ekki sjá sig heldur þetta kvöldið, hélt sig bara inni á hótelherbergi. En Noam skilað til hans kveðju, og sagðist vera spenntur fyrir að koma til Íslands og spila, og ætlaði að reyna að sannfæra hina. Þannig var nú það.

Hérna eru nokkrar myndir og video klippur frá þeim tvennu tónleikum sem ég sá. Tekið á litla ljósmyndavél.

LJÓSMYNDIR

 Punch Brothers  Punch Brothers  Punch Brothers 

 Punch Brothers  Punch Brothers  Punch Brothers

VIDEO

ég á afmæli í dag, ég á afmæli í dag, ég á afmæli sjálfur, ég á afmæli í dag!

… eða var þetta bara allt í hausnum á honum.

Það stefnir ört í það að hér á landi verði óbúanlegt fyrir meðaltekjufók. Þetta er að verða eitthvert helvítis kapítalista plebbaríki. Meðaltekjufóki verður bolað úr landi brott með of háu verðlagi á öllu. Það er nú þegar hafið með því að Íslendingar sem hafa farið utan til náms, eiga ekki fyrir sitt litla líf möguleika á því að geta flutt heim aftur að námsdvölinni lokinni. Hér er íbúðaverð orðið gersamlega glórulaust, og einnig matarverð. Það er staðfest að nú er ógerlegt fyrir nokkurn mann að kaupa sér sína fyrstu íbúð. Og ef maður á ekki einhverjar eignir í dag, þá getur maður allt eins tekið saman föggur sínar og drullað sér af landi brott, og stjórnvöld sennilega bara ánægð með það, að losna við það fólk sem hvort eð er getur ekki tekið þátt í þessum miljónamæringakallaleik. 

Hér flagga menn því að allt gangi svo vel og eru svo stoltir af okkar velferðaríki. Já! sjáið þá til þess að lágmarkslaun alls vinnandi fólks í landinu sé að minnsta kosti 400 þús. Þá skulum við tala um velferð, þegar samhengi er komið á laun og hvað það kostar að lifa í þessu landi. Nema að það sé stefna ríkisstjórnarinnar að bola burt þeim sem ekki hafa efni á þremur jeppum, hjólhýsi, einbýlishúsum, einkaþotum og tveimur flatskjám í hvert herbergi.  Því það er sannarlega merki um árangur í lífinu.  Asnar!

Hér á hver að sjá um sig, fjárfesta og lifa “grand” lífi og sýna svo stöðu sína hinum plebbunum með haug af veraldlegum hlutum, stærri jeppum og dýrari stórafmælum. Og hver hugsi um sig, einkavæða allt og ef þú hefur ekki efni á að kaupa þér heilbrigðisþjónustu, skóla fyrir börnin og allt sem þú þarft þá getur þú bara annað hvort drullað þér burt eða lifað á götunni. Því okkur er alveg sama, það er þitt vandamál ef þú átt ekki pening eins og við.  Asnar! 

bomba.jpg

Fjölskylda, vinir, kunningjar og allir aðrir. Eftir að hafa glímt við óvænt áramótaþunglyndi langar mig að óska öllum gleðilegs nýs árs og þakka fyrir allt gamalt, gott og slæmt. Megi nýja árið færa okkur öllum gæfu, hamingju og nýja möguleika.

Næsta síða »